Pagasarriko sabaia mito bat izan da eskalatzaile batzuentzat. Gaur egun pixka bat ahantzita dago, eskalada librea eskalada artifizial baino ezagunagoa delako. Baina bide izugarrizkoa da egiteko, kalitate handikoa, eta gainera Bilbo ondoan dago.
1.- Sabaiaren ezkerraldean dago bidea, “Maria txikia”ren barianteren baten ondoan hasten da. Makurgune batekin hasten da baina ez da zaila nahiz eta indar asko erabili behar. Gero sabai azpitik doa eta dulfer batetik bilerara heltzen da. Dulferra egin behar da eskuekin eta oinekin arteka barruan. Dulferra egin nahi ez baduzu goiko apaletik joan zaitezke sabaia pasa eta gero. Bidea oso interesgarria da. Argazki ikusi.
2.- Sabaiaren ezker aldean hasten da bide moderno hau. Aurreko bidetik doa hasieran baina gero goiko plaka erdian joaten da. Zona horretan ez dago presarik, horregatik bidea ez da erraza. 6a koa da.
3.- Sabaia. Hiru kimiko daude sabaian, eta irteera egiten bada estriborik gabe oso gogorra da baina ez da hain zaila. Bidea oso interesgarria da estribosak airean ipintzeko eta artifizial teknikak ikasteko. Gaur egun, ondo dago eskalatzeko, orain dela urte batzuk iltzeak oso zaharrak ziren eta horregatik konpromisoa zeukan bideak. Egin daiteke estriborik gabe, zinta bi erabil ditzakegu sabaian eta sabaitik irteteko zinta labur bat erabil dezakegu. Ikusi argazkia.
4.- “El eructo del bisonte”. Bidea modernoa da. Modu librean egiteko 7a/7b koa da. Sartu gaitezke bidean aurreko bideetatik edo zuzenean. Zuzenean sartzen bada bidea zailagoa izango da.
5.- Bide klasikoa da, oso erraza eta oso polita. Pagasarri eskalada klasikoa ezagutzeko eskalatu behar da bide hau. Ikusi argazkia.
6.- Krokis batzuen arabera bidea 7a koa da. Makurgune handi bat gainditu behar da eta gero igo behar da  ia presarik gabe. Oso zaila da. Sartu daiteke sabaiaren bide klasikotik edo zuzenean, presa txikiko plaka batetik.

Itzuli.